• Het moest gewoon zo zijn...

    Ik ben niet zo van lezen. Boeken. Vooral dikke boeken niet. Ik heb het het geduld niet voor. Ik kan er de rust niet voor vinden.

    We gingen op vakantie naar Spanje en ik wilde wat te lezen hebben voor in het vliegtuig. Mijn vriendin had “De Alchemist” van Paulo Coelho in de kast staan. Het is een dun boekje, makkelijk geschreven. Ideaal voor mij dus. En ik heb het in één ruk uitgelezen, misschien twee. Voor mij gaat het boek over dat er overal om ons heen tekenen zijn, aanwijzingen, hints, of hoe je het ook wil noemen, die ons de weg wijzen. Veel mensen zien ze niet, bewust of onbewust.

    Ik stuurde naar één van mijn oude Hyves contacten een mail via Hyves. Ik vertelde haar dat ik iets gevonden had waar zij veel baat bij zou kunnen hebben: Het Forever Living concept. Zij mailde me enthousiast terug dat ze er meer over wilde horen, want ze kende het al etc. Later verklapte ze mij dat ze al jaren niet meer actief was op Hyves en dat alle mails van Hyves direct in de prullenbak verdwenen. Maar ze koos er voor om mijn mail te openen. Niet omdat deze specifiek van mij af kwam, maar wellicht uit een reflex, of ingeving… Een teken?

    Drogisterij De Aloe - 01Nog een voorbeeld. Vrij recent hebben wij de badkamer verbouwd. Korte situatieschets: huis uit 1923, sinds de WW II lijkt er weinig aan de badkamer te zijn veranderd. In ieder geval heeft geen van de voorgaande bewoners de moeite genomen om de zeven lagen zeil te verwijderen, of de bijbehorende zeven lagen behang… Verstand op nul en er uit slopen. Onder één van de lagen zeil lag  een paars-blauw verfrommeld briefje, beetje in vergane staat al. De naam van het bedrijf dat er op staat… “De Aloë”. Als dat geen teken is, dan weet ik het niet meer.

    Oh, en het is trouwens helemaal goedgekomen met de badkamer…