• De geschiedenis van Aloë vera

    Wie nog nooit van aloë vera gehoord heeft, is waarschijnlijk op de maan opgegroeid. Aloë vera zit tegenwoordig in zoveel artikelen: scheermesjes, schepijs, spijkerbroeken, frisdrank, wc-doekjes, schoonheidsartikelen en nog veel meer. Wat is nu eigenlijk aloë vera en wat doet het? Hoeveel zit er van deze plant in deze producten? Is het een nieuw wondermiddel tegen allerlei kwaaltjes of een eeuwenoud beproefd recept van langvergeten culturen? In de komende artikelen zullen wij dit beter gaan bekijken. Laten we eerst eens kijken naar wat aloë vera nou precies is.

    Wat is aloë vera?

    De aloë vera plant is er in vele varianten en soorten. De meest bekende en de plant die ook het meest gebruikt wordt, is de Aloë Vera Barbadensis. Deze plant groeit in zonnige streken zoals Zuid-Europa en Zuid- en Midden-Amerika. Wanneer we over de aloë vera plant praten, dan hebben wij het voornamelijk over het sap uit het binnenste van het blad. Daarover later meer.

    Aloë vera door de eeuwen heen

    Wie een beetje op Google zoekt naar de aloë vera komt al snel erachter dat de oude Egyptenaren fan waren van deze plant. Op een papyrusrol uit het jaar 3500 v.C. de heilzame plant omschreven ‘De plant van de onsterfelijkheid’. Daarnaast stonden er ook vele toepassingen en aanwendingen op beschreven.

    Niet alleen de Egyptenaren gebruikten aloë vera, ook de oude Grieken. Alexander de Grote gebruikte de plant om de wonden van zijn soldaten te laten verzorgen. Ook de Griekse arts Dioscorides  beschrijft de genezende werking van het sap. Eén van de zinnen in zijn boek ‘De Materia Medica’ is dan ook “Laat je voeding je medicijn zijn. Als je voeding goed is heb je geen medicijn nodig.”.

    Tot dusver niet echt iets verrassends. Griekenland en Egypte liggen geografisch redelijk bij elkaar de buurt en het zou kunnen dat de volkeren het een en ander van elkaar overgenomen hebben. Ook in Pakistan en India wordt al eeuwenlang het sap van deze plant gebruikt. Er zijn ook Afrikaanse stammen die al generaties lang de aloë vera plant gebruiken om er allerlei kwaaltjes bij zichzelf en ook hun vee te behandelen.

    Waarom gebruiken wij het dan niet al veel langer?

    Omdat de kennis van deze geneeskrachtige plant verloren is gegaan en pas sinds 1862 weer onder onze aandacht kwam. Toen ontdekte een Egyptoloog de papyrusrol waar ik het eerder over had. Wetenschappers gingen in het begin van de 20ste eeuw pas weer op zoek naar deze vermeende heilzame plant en deden er uitvoerig onderzoek naar. Er zijn sindsdien meer dan 3000 artikelen uitgegeven met onderzoeksresultaten. De resultaten waren uiteenlopend, maar altijd verbluffend.

    Het probleem was echter dat het sap van de aloë vera plant niet lang houdbaar is. Of was beter gezegd. In 1964 werd namelijk een stabilisatieproces ontwikkeld waardoor de gel langer houdbaar werd. Hierdoor kon vanaf dat moment de gel over de hele wereld worden gebruikt. De ontwikkelaar van deze techniek was de Texaanse apotheker Dr. Bill C. Coats. Het bedrijf dat van dit gepatenteerde stabilisatieproces gebruik maakt is Forever Living Products.

    Wat kunnen we tegenwoordig concreet met aloë vera en wat zit er allemaal in? Dat lees je binnenkort in een volgend artikel.